pełnia

boję się swojego oddania,
pełnego jak przelana woda z dzbana
do dzbana, płynę całością
swoją dobrocią i złością,
swoją istością za Twoją miłością,
nie umiem inaczej się nie oddać
szczerze, pojmuję, że coś tracę
w tej popieprzonej wierze ale nie
umiem być swoją częścią tylko zwierzęcą,
która pożąda, pragnie i trzyma w napięciu,
jestem całością, twoją dla Ciebie
oddaną całością, może i żałuję, że
nie umiem choć trochę dla siebie,
zostawić siebie czułej.