góra

Przerasta mnie wszystko,

I nie przesadzę – przyznając się i

Podążając dalej,

Ściany pod górę to tylko detale,

Ten świat dookoła

Nie ma już najmniejszego skrawka

Przychylnej mi ziemi,

Mogę stukać i wrzeszczeć:

No przytul mnie choć wietrze!

Ale to na nic:

Zgubiłam się

I nie umiem przy Tobie odnaleźć,

Boję się i nie mam

Gdzie się schować,

Jestem szerpem twojego wspinu,

Duchem-zdobywcą,

W historii nie liczącym się wcale.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: