nieprawi

boję się, że przestałeś chcieć do
mnie mówić, a ja wichurą namiętności
choćbym i była, to i tak nie zawładnę,
nie okiełznam Cię siłą,
za mała jestem w swych postaciach
by móc Cię inspirować do działania,
boję się, że milczenie oznacza
pokłosie rozczarowania,
a we mnie ten strach przechodzi
od krzyku na jawie drepczącego powolutku
rozpieprzającego cenne ulotne
chwile,
do kompletnej martwej
sennej ciszy w sobie, która coraz bardziej
pochłania i w swą czeluść zaprasza,
nie poddać się jej siłom
pragnę od świata
zarania.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: